Yazar, Türkiye’de ücretli çalışanların durumunun çarpıcı biçimde iyi olduğunu, ancak bunun kamu sağlık hizmetlerinin karşılıksız sunulmasıyla ilişkili olduğunu söylüyor. Gözden kaçan noktaya dikkat çeken yazar, kalite ayrımının yanında bu hizmetlerin aile refahını koruduğunu vurguluyor.
Hastanelerde yüz milyonlarca randevu alındığı, ameliyathanelerin sürekli dolu olduğu ve doktorların yoğun olduğu belirtiliyor. Buna rağmen hastalardan münferiden ödeme alınmadığı, yazarın dayanma gücünü bu tablonun göstergesi saydığını aktarıyor.
Kalite ayrımının yanında, ücretsiz sağlık hizmeti olmazsa ailelerin büyük bölümünün fakirlikle karşılaşacağı belirtiliyor. Gelişmiş ekonomilerde sağlık poliçesi için ödeme yapılırken ağır hastalıklarda birikimlerin tükenebileceği, ödemelerin miras bırakacak varlık kalmayıncaya kadar sürebileceği ekleniyor.
Tedavi ve ameliyat giderlerini hastaların bilmediği, bütçe bilgisinin ise tek bakanlık bütçesiyle sınırlı olduğu söyleniyor. 2026 bütçesinde bakanlık için kişi başı maliyetin 17 bin lira olduğu aktarılıyor ve hastaların ödediği faturaların görünürlüğü gereksinimi dile getiriliyor.
Merkez Bankası’nın son toplantısında politika faizinin yaklaşık 100 baz puan indirildiği belirtiliyor. Yazar, bu hareketin reel faiz marjını daraltmayacağı görüşünde. Fon krizi, likidite sıkışması ve kur riski nedeniyle daha fazla indirimin uygun olmadığı savunuluyor.
Ortodoks yaklaşımın talebi soğutarak bilançoları ayakta tutmayı ve ekonominin bir sonraki krize kadar işlemesini hedeflediği anlatılıyor. Buna karşılık Merkez Bankası’nın krizi denge kuracak kapasiteyi gösteremediği, ekonomik iradesizlik ve reform ataleti içinde bulunulduğu ifade ediliyor. Ekonomi yokmuş gibi gösterilerek yönetilemeyeceği vurgulanıyor.
Kaynak: Yeni Şafak
