Çocuklukta ailece metroya binmek büyük bir heyecan verirdi. Mahalleden çıkıp hareket etmek, büyüklerin yanında yolculuğa başlamak hoş bir süreçti. Bu heyecan ilerleyen yıllarla birlikte tamamen kayboldu.
Yetişkinlik döneminde ulaşım günlük hayatın en yorucu bölümüne dönüştü. Şafakta yetişmek için minibüs yakalamaya çalışmak, otobüsleri dakikalarca beklemek veya Marmaray’ı kaçırıp bir sonraki seferi düşünmek zorlu deneyimler oldu.
Metroya adım atıldığında asıl zorluk başlıyor. Kapış kapış dolan vagonlarda oturmak için köşe kapmakak gerekliyor; ayakta kalmak yüzlerce kişiyle sıkışık bir yaşam sürdürmek anlamına geliyor. Kötü kokular, telefonunu izleyen yolcular ve ağlayan çocuklar yolculuğu daha da zorlaştırıyor.
Kalabalığı izlerken çalışmak için saatlerini ve enerjilerini harcamak zorunda kalan insanlar üzerine düşünmek derin bir üzüntü yaratıyor. Kıt kanaatlerle geçinen, ayakta uyuyan bir kitlenin görüntüsü, ulaşımın gündelik yaşam üzerindeki ağırlığını daha görünür kılıyor.
Otobüs camından batmak üzere olan günü izlerken akılda yemek planları, erken kalkma saatleri ve ertesi güne yetişme kaygısı beliriyor. Böylece hayatın önemli bir kısmı yollarda harcıyor; bu durumun adil olmadığı düşüncesi yoğun biçimde rahatsızlık veriyor.
Yaşam sürdürülebilir olsa da sevilmeyen bu koşullara katlanmak ve her sabah yeniden yola çıkmak zorunda kalınıyor. Yolculukların arasında kaybolan heyecanın yerini şimdi yorgunluk, uykusuzluk ve sürekli tekrarlanan bir telaş almış görünüyor.
Kaynak: Evrensel
