Paris’te 17 Nisan 1907 akşamı saat 18.30’da kafe ve restoranlarda çalışan garsonlar işlerini bıraktı. Servis tepsilerini kenara koyan çalışanlar, Café de la Paix ve Café Riche gibi tanınmış mekanlarda eyleme katıldı.
Bazı işletmelerde sandalyeler masalara kaldırıldı, teraslar boşaltıldı ve ışıklar söndürüldü. Beklenmedik kapanma, kısa sürede Paris gündeminin önemli başlıklarından biri hâline geldi.
Bıyık bırakma hakkı grevin en görünür talebiydi. Dönemin toplumsal anlayışında bıyık, askerler, aristokratlar ve üst sınıflarla özdeşleştirilirken ev hizmetlerinde çalışanlardan ve garsonlardan tıraşlı olmaları bekleniyordu.
Grevciler ayrıca haftada bir gün izin, asgari ücret, iyileştirilmiş çalışma koşulları ve kırılan bardak ve tabaklar için yapılan kesintilerin sona ermesi gibi başka talepler de gündeme taşıdı. Uzun çalışma saatleri, zayıf iş güvencesi ve bahşiş sistemi, mücadelenin arka planını oluşturuyordu.
Tarih araştırmaları, Paris’teki garson örgütlerinin 1880’lerin sonlarından Birinci Dünya Savaşı’na kadar çalışma saatlerinin sınırlandırılması, haftalık izin, sabit ücret ve iş bulma aracılarının yarattığı mali yüklerin kaldırılması taleplerini gündeme getirdiğini ortaya koyuyor.
4 Mayıs 1907’de sonuçlanan mücadelede garsonlar bıyık bırakma hakkını elde etti; bütün talepleri karşılanmadı. Grev, izin ve ücret gibi başlıkların gündemde kalmasını sağladı. Hizmet sektöründeki çalışanların ortak hareket ederek işverenlerin belirleyiciliğini sorgulaması bakımından tarihsel bir örnek oldu.
Kaynak: Evrensel
